Ik ben geen voetballiefhebber en ook geen voetbalhater. Ik sta neutraal tegenover deze bedrijfstak, waarvan ik me realiseer dat zoveel mensen er plezier aan beleven. Ik stapte enige tijd geleden dan ook met een beetje gewetenswroeging de studio van NCRV’s Standpunt Café uit (ik ben vast panellid), nadat ik daar het standpunt had ingenomen, dat we de Wereldkampioenschappen Voetbal 2018 beter aan ons voorbij kunnen laten gaan. “Waarom?”, vroegen mijn mede-discussianten verbaasd. We zouden daar economisch immers veel profijt van hebben. “Ik geloof er niets van”, antwoordde ik. We kunnen in Nederland geen grote projecten aan. Met de Noord-Zuid-lijn liep het mis, de Betuwelijn ontspoorde voordat er ook maar één trein over reed. We zijn niet goed in managen van dingen die groter zijn dan wezelf. En als grote projecten -geheel in de lijn van wat je mag verwachten- financieel uit de hand lopen, nemen we niet ruiterlijk ons verlies (schrammen en builen oplopen hoort nu eenmaal bij een volwassen samenleving), maar dan schreeuwen we moord en brand.

Broodje kaas wint het niet van de kaviaar

In mijn achterhoofd speelde natuurlijk ook het enorme cultuurverschil tussen de hemelse werkelijkheid van de Fifa en de zuinige sfeer van Het Torentje. Fifa: de wereld van de onbegrensde mogelijkheden, de dure Hilton-suites, auto met chauffeur, toastjes kavier en champagne, ons-kent-ons, vriendjespolitiek, en het elkaar toeschuiven van majeure financiële voordelen. Daartegenover zetten we een broodje kaas en onze doe-maar-gewoon-dan-doe-je-gek-genoeg-mentaliteit. En daar zal de verwende egotripper Sepp Blatter het -als hoofddompteur van het voetbalcircus- niet voor doen, hetgeen kort daarna in een achtergrondreportage van KRO’s Reporter werd bevestigd.

Per fiets

Blatter is de spin in het web van een organisatie met mafia-achtige trekken. Om te voorkomen dat hij nu zijn leger juristen op me afstuurt voeg ik er aan toe: dit was het beeld, dat naar mijn mening in die uitstekende uitzending oprees. (een opmerking terzijde: ik zie dat het onderzoeksprogramma Reporter steeds meer aan maatschappelijke relevantie wint). Kort daarna bood Cruyff namens Nederland het bidbook aan, waarin we voor onszelf pleiten als beste kandidaat voor die WK in 2018. En inderdaad: Cruyff arriveerde geheel in stijl, per fiets in de wereld van sex, drugs en rock ‘n roll. Groter kon het verschil niet zijn.

Buigen naar de duivel

Toen ik dus die studio een paar weken geleden uitstapte werd ik gekweld door gewetenswroeging. Die betrof mijn eigen bekrompen geest: als je klein blijft denken zul je nooit groot worden, dus misschien had ik toch wat ruimhartiger voor het grote avontuur moeten (durven) kiezen. Ik voelde me als een grote jongen, die zijn kleine zusje een speeltje had willen afpakken. Sinds deze week ben ik compleet genezen van mijn twijfel. Machtsorganisaties, die jonge meisjes in de gevangenis laten gooien, omdat ze de verkeerde jurkjes dragen, deugen niet. Maar wat schetst mijn verbazing nu ik hedenochtend in het Algemeen Dagblad lees, dat ook de Nederlandse overheid inmiddels heeft toegezegd aan de Fifa-praktijken mee te willen werken, mocht ons de gelukzaligheid van het WK 2018 treffen. Blatter heeft ook aan Nederland gevraagd om tijdens de WK een speciaal juridisch regiem te hanteren, ontheven te worden van het betalen van belasting, fiscaal-vriendelijk te zijn voor sponsors, de politie af te sturen op jonge meisjes die lak hebben aan de portemonnee van Blatter, die nota bene zo mogelijk de Nederlandse wetgeving wil laten aanpassen om zijn financiële belangen optimaal veilig te stellen. En we schijnen daarmee nog akkoord gegaan te zijn ook, zonder dat we het ons realiseerden. We buigen dus nu al soepel naar de duivel.

Foutje, bedankt!

Sorry, foutje. De tweede kamer-leden hadden het zo druk met de vraag of het vee in de Oostvaardersplassen wel of niet bijgevoerd moet worden, dat ze er niet aan toegekomen zijn om het WK-dossier van de Fifa goed te lezen. Ik zei het al: we kunnen wereldse projecten niet aan. In de uitzending van Standpunt Café vertelde een deskundige me, dat onze lokale economie enorm van het WK zou profiteren. In het AD evenwel lees ik, dat de Fifa alle risico’s aan de Zuid-Afrikaanse overheid heeft gelaten, er zelf met de poet van door gaat, en de lokale economie per saldo met de kater laat zitten. Arme Zuid-Afrikaanse belastingbetaler. Ik ben definitief genezen: laat die beker in godsnaam aan ons voorbijgaan en verklaar lui als Blatter in Nederland tot persona non grata. Ze zijn de symbolen van een voorbije tijd van grootheidswaanzin.

Ton Verlind

Ton Verlind is columnist bij Blue Carpet. Lees ook zijn artikelen op www.tonverlind.nl.

Ik ben geen voetballiefhebber en ook geen voetbalhater. Ik sta neutraal tegenover deze bedrijfstak, waarvan ik me realiseer dat zoveel mensen er plezier aan beleven. Ik stapte enige tijd geleden dan ook met een beetje gewetenswroeging de studio van NCRV’s Standpunt Café uit (ik ben vast panellid), nadat ik daar het standpunt had ingenomen, dat we de Wereldkampioenschappen Voetbal 2018 beter aan ons voorbij kunnen laten gaan. “Waarom?”, vroegen mijn mede-discussianten verbaasd. We zouden daar economisch immers veel profijt van hebben. “Ik geloof er niets van”, antwoordde ik. We kunnen in Nederland geen grote projecten aan. Met de Noord-Zuid-lijn liep het mis, de Betuwelijn ontspoorde voordat er ook maar één trein over reed. We zijn niet goed in managen van dingen die groter zijn dan wezelf. En als grote projecten -geheel in de lijn van wat je mag verwachten- financieel uit de hand lopen, nemen we niet ruiterlijk ons verlies (schrammen en builen oplopen hoort nu eenmaal bij een volwassen samenleving), maar dan schreeuwen we moord en brand.

Broodje kaas wint het niet van de kaviaar

In mijn achterhoofd speelde natuurlijk ook het enorme cultuurverschil tussen de hemelse werkelijkheid van de Fifa en de zuinige sfeer van Het Torentje. Fifa: de wereld van de onbegrensde mogelijkheden, de dure Hilton-suites, auto met chauffeur, toastjes kavier en champagne, ons-kent-ons, vriendjespolitiek, en het elkaar toeschuiven van majeure financiële voordelen. Daartegenover zetten we een broodje kaas en onze doe-maar-gewoon-dan-doe-je-gek-genoeg-mentaliteit. En daar zal de verwende egotripper Sepp Blatter het -als hoofddompteur van het voetbalcircus- niet voor doen, hetgeen kort daarna in een achtergrondreportage van KRO’s Reporter werd bevestigd.

Per fiets

Blatter is de spin in het web van een organisatie met mafia-achtige trekken. Om te voorkomen dat hij nu zijn leger juristen op me afstuurt voeg ik er aan toe: dit was het beeld, dat naar mijn mening in die uitstekende uitzending oprees. (een opmerking terzijde: ik zie dat het onderzoeksprogramma Reporter steeds meer aan maatschappelijke relevantie wint). Kort daarna bood Cruyff namens Nederland het bidbook aan, waarin we voor onszelf pleiten als beste kandidaat voor die WK in 2018. En inderdaad: Cruyff arriveerde geheel in stijl, per fiets in de wereld van sex, drugs en rock ‘n roll. Groter kon het verschil niet zijn.

Buigen naar de duivel

Toen ik dus die studio een paar weken geleden uitstapte werd ik gekweld door gewetenswroeging. Die betrof mijn eigen bekrompen geest: als je klein blijft denken zul je nooit groot worden, dus misschien had ik toch wat ruimhartiger voor het grote avontuur moeten (durven) kiezen. Ik voelde me als een grote jongen, die zijn kleine zusje een speeltje had willen afpakken. Sinds deze week ben ik compleet genezen van mijn twijfel. Machtsorganisaties, die jonge meisjes in de gevangenis laten gooien, omdat ze de verkeerde jurkjes dragen, deugen niet. Maar wat schetst mijn verbazing nu ik hedenochtend in het Algemeen Dagblad lees, dat ook de Nederlandse overheid inmiddels heeft toegezegd aan de Fifa-praktijken mee te willen werken, mocht ons de gelukzaligheid van het WK 2018 treffen. Blatter heeft ook aan Nederland gevraagd om tijdens de WK een speciaal juridisch regiem te hanteren, ontheven te worden van het betalen van belasting, fiscaal-vriendelijk te zijn voor sponsors, de politie af te sturen op jonge meisjes die lak hebben aan de portemonnee van Blatter, die nota bene zo mogelijk de Nederlandse wetgeving wil laten aanpassen om zijn financiële belangen optimaal veilig te stellen. En we schijnen daarmee nog akkoord gegaan te zijn ook, zonder dat we het ons realiseerden. We buigen dus nu al soepel naar de duivel.

Foutje, bedankt!

Sorry, foutje. De tweede kamer-leden hadden het zo druk met de vraag of het vee in de Oostvaardersplassen wel of niet bijgevoerd moet worden, dat ze er niet aan toegekomen zijn om het WK-dossier van de Fifa goed te lezen. Ik zei het al: we kunnen wereldse projecten niet aan. In de uitzending van Standpunt Café vertelde een deskundige me, dat onze lokale economie enorm van het WK zou profiteren. In het AD evenwel lees ik, dat de Fifa alle risico’s aan de Zuid-Afrikaanse overheid heeft gelaten, er zelf met de poet van door gaat, en de lokale economie per saldo met de kater laat zitten. Arme Zuid-Afrikaanse belastingbetaler. Ik ben definitief genezen: laat die beker in godsnaam aan ons voorbijgaan en verklaar lui als Blatter in Nederland tot persona non grata. Ze zijn de symbolen van een voorbije tijd van grootheidswaanzin.

Ton Verlind

Ton Verlind is columnist bij Blue Carpet. Lees ook zijn artikelen op www.tonverlind.nl.